اين است كه طبق يك سند موثق ( كه به گواهى مقامات رسمى دولتى رسيده است ) فقط در شهر تهران و تنها در مدت يك سال ( براى سال 1346 شمسى كه سند آن در دست است ) مؤسسات كولاسازى 000 ، 000 ، 180 بطرى ( توجه فرماييد 180 ميليون بطرى ! ) نوشيدنىهاى غير الكلى فروخته‌اند كه علاوه بر عوارض شهردارى و ماليات ( فقط 18 ميليون تومان عوارض شهردارى مىشود كه آن را هم صاحبان صنايع كولاسازى با حساب‌سازى و غيره بر سر مأموران شهردارى كلاه گذاشته و فقط جزئى از آن را مىپردازند ) مبالغ سرسام‌آورى نيز در راه تبليغات براى فروش اين فرآورده‌ها خرج مىشود ( از آگهى در مطبوعات ، سينماها ، راديو و تلويزيون گرفته تا نصب تابلوهاى بسيار عظيم برقى و غير برقى در خيابان‌ها و سر چهارراه‌ها و . . . ) كه اگر اين‌ها را به حساب آوريم و سود سرشارى را كه همه‌ساله نصيب مؤسسات سازنده كولا مىشود نيز منظور كنيم ، توجه خواهيم كرد كه همهء اين هزينه‌ها سرانجام گردن مصرف‌كننده را مىگيرد ، تا آنجا كه يكى از نمايندگان محترم مجلس شوراى ملّى در يك جلسهء رسمى به اين وضع اعتراض كرده و از اجحافى كه به مصرف‌كنندگان نوشيدنىهاى غير الكلى ، از نظر گرانى قيمت كولاها ، وارد مىشود ، انتقاد و اظهار كرد : مشروبات غير الكلى به‌هيچ‌وجه از نظر اقتصاد سالم نمىتواند چنين حجم مصرف عجيبى داشته باشد .